Wierzby podnoszšc w górę rosochate ręce
Szły z wolna piaszczystej drogi brzegiem,
Szły tak od dawna posępnym szeregiem.

Widziały rzekę i krzyż na rozstajach
 I zdziwionego chłopa co z wron zgrają
Dzielił się plonem pół na pół.

A wrony nad nimi krzyczały
To nasze pole i nasz plon
Dla nas pracuje ten stary chłop.

Siedział Chrystus przy wierzbowej drodze,
Wracał stamtąd dokąd wierzby szły
I nic nie rzekł, tylko smutny był.

Szły dalej wierzby, kołysząc się w rytm
Wiatru i górek po drodze,
Szły szukać szczęścia na jednej nodze.

Minęły wioskę, pola i las.
Stanęły nad stawem zarosłym, kołem
I uradziły odpocząć czas.

Odpoczęły troszkę,
Napiły się i poszły dalej,
Jak w bardzo złym śnie.

A wiecie skąd te wierzby tak szły?
Z kraju gdzie mówią: 
Wierzby to my.

Warszawa lato 1976

SJS