Rozporządzenie o obowiązku noszenia jednolitego stroju szkolnego, zwanego potocznie mundurkiem, wprowadzone zostało pod koniec ubiegłego roku szkolnego przez ówczesnego ministra edukacji, Romana Giertycha. Od samego początku pomysł ten budził wiele kontrowersji, mimo że nie jest on czymś zupełnie nowym w naszej tradycji.

Nie trzeba sięgać pamięcią daleko wstecz: dzisiejsi trzydziestolatkowie i ich rodzice doskonale pamiętają granatowe fartuszki, które sami nosili, będąc w wieku szkolnym. Uczniowie przedwojennych polskich gimnazjów również nosili obowiązkowy strój szkolny. Miał on za zadanie odróżnić uczniów poszczególnych szkół. Ponadto mundurek nobilitował – nie każdy mógł być uczniem gimnazjum i go nosić. Również w wielu szkołach na świecie uczniowie są zobowiązani nosić szkolny uniform. Można więc zapytać, dlaczego mundurki szkolne obowiązujące w roku szkolnym 2007/2008 wzbudziły tyle emocji i czy dziś, po kilku miesiącach od reformy emocje te wygasły?
Zapytani przez naszą reporterkę rodzice i nauczyciele garwolińskich szkół o to, jak oceniają wprowadzenie (czy może powrót) mundurków, o samym pomyśle wypowiadali się przychylnie. Rodzice uważają, że jednolity strój zakrywa różnice dochodów w poszczególnych rodzinach. Dzieci z uboższych rodzin nie czują się upokorzone tym, że w szkole wobec rówieśników nie mogą się pochwalić posiadaniem markowych ubrań. Mundurek jest wygodnym rozwiązaniem także z tego powodu, że nie trzeba zastanawiać się każdego dnia, w co ubrać dziecko do szkoły – argumentują rodzice. Inną sprawą jest jakość wykonania uniformów. Zarówno rodzice, jak i nauczyciele są zdania, że materiały, z których wykonano mundurki pozastawiają wiele do życzenia. Duża część z nich po półrocznym używaniu jest w złym stanie: zniszczone, porozciągane i zmechacone. Niektórzy rodzice dzieci z ZS nr 2 w Garwolinie uważają, że mundurki (niebieskie koszule z kołnierzykiem i logo szkoły) są zbyt cienkie, a przy tym tak dopasowane, że dzieci nie mogą nic włożyć pod spód. Z zapytanych przez reporterkę Grajdol.pl osób tylko jedna mama ucznia z ZS nr 5 nie ma nic do zarzucenia mundurkowi, w którym chodzi jej syn. Mundurek (granatowy bezrękawnik na suwak, z logo szkoły) jest wygodny, łatwo się pierze i prasuje oraz szybko schnie.
Rodzice dzieci woleliby, żeby mundurki były w sprzedaży ogólnodostępnej. Postulują wprowadzenie kilku fasonów, które można by było kupić w sklepach odzieżowych, a przed kupieniem dokładnie obejrzeć i przymierzyć. Wówczas nie byłoby takich niespodzianek, jakie zdarzały się w tym roku w garwolińskich szkołach – w nadesłanych mundurkach rozmiar teoretycznie się zgadzał, a w praktyce były kilka numerów za duże.

A co na temat nowych ubiorów sądzą najbardziej zainteresowani, czyli sami uczniowie? Wielu z nich do mundurków podchodzi bardzo krytycznie. Podstawowy zarzut, jaki wysuwają jest taki, że są one brzydkie i niewygodne, źle w nich wyglądają i źle się w nich czują. Są przekonani, że mundurkowy eksperyment skończy się po roku. Większość uczniów regularnie przychodzi do szkoły w mundurku, ale są tacy, którym czasem zdarza się zapominać. W niektórych garwolińskich szkołach brak mundurka u ucznia jest odnotowywany w dzienniku, a konsekwencją tych wpisów może być obniżona ocena z zachowania.

Czy uniformy na dobre zagościły w polskich szkołach? Na to pytanie dziś jeszcze nie można odpowiedzieć. Obecna minister edukacji, Katarzyna Hall, skłania się ku opcji, że decyzja w tej sprawie będzie należała do szkoły. Również dyrektor jednej z garwolińskich szkół, na pytanie o przyszłość mundurków w jego placówce, odpowiada, że decyzję w tej sprawie podejmie Rada Pedagogiczna i Rada Rodziców. 
Mamy nadzieję, że decyzja ta uwzględni rację wszystkich zainteresowanych stron i w przyszłym roku szkolnym mundurki (o ile zostaną) nie będą razić brzydotą, złym wykończeniem, a może nawet, zgodnie z zamierzeniem pomysłodawcy, staną się czynnikiem jednoczącym uczniów danej szkoły.