Członkowie grupy teatralnej "Niepokój" z Woli Rębkowskiej relacjonujš nam Finał XVII Festiwalu teatrów dziecięcych i młodzieżowych "Srebrna Maska". Mówiš: - W tym roku ten konkurs był dla nas wyjštkowy.

Pojechaliśmy 16 maja do Centrum Kultury i Sztuki  im. A. Meżeryckiego w Siedlcach pod opieką pani Anny Szyszki, by zaprezentować sztukę teatralną "Referent" według Juliana Tuwima.

Gramy!

Gdy dotarliśmy na miejsce, rozpoczęliśmy przygotowania do występu. W naszej garderobie odbyła się najdziwniejsza próba na jakiejkolwiek byłam - musieliśmy szeptać i chodzić na palcach, tłumiąc wybuchy śmiechu, by nie przeszkadzać występującym. Zakończyliśmy ją tuż przed spektaklem. Ostatnie poprawki scenografii – brakuje krzesła… panika. Jest. Trzy głębokie oddechy i … gramy!

Niewiele pamiętamy z samego przedstawienia. Trema? Gdy wybiegliśmy na scenę do ukłonu, poczuliśmy wielką ulgę, a zarazem ekscytację. Wiedzieliśmy, że poszło nam bardzo dobrze, ale nie sądziliśmy, że aż tak!

Obrady

Jury: Piotr Siwkiewicz (aktor), Maciej Czapki (aktor, reżyser), Ireneusz Parzyszek (scenograf), udało się na obrady. A my… Nie pozostało nam nic innego, jak po prostu czekać. Jedni czytali książki, drudzy rozmawiali, śmiali się. W pewnym momencie jeden z członków komisji przechodząc obok nas zapytał: -Tuwim?

Zgodnym chórem odpowiedzieliśmy: -Tak! - Bardzo mi się podobało - powiedział. Nie macie pojęcia, jak się ucieszyliśmy! Poczuliśmy nadzieję w sercach! Wreszcie nadeszła upragniona chwila… Udaliśmy się do sali teatralnej, zajęliśmy miejsca. Czekamy. Na co? Na wyniki, na których tak nam zależało. Złapaliśmy się mocno za ręce (to się nazywa solidarność) i…

"Srebrna Maska"

Rozdano podziękowania, wyróżnienia, "Srebrne Maski" II stopnia, a my wciąż czekamy na werdykt dotyczący nas, czyli Teatru "Niepokój".  I udało się! Zdobyliśmy "Srebrną Maskę" I stopnia oraz główną nagrodę, którą jest wyjazd 2 czerwca do Ostrołęki na XII Mazowiecki Festiwal Teatrów Amatorskich.

Byliśmy tacy szczęśliwi, niektórzy nawet płakali ze szczęścia. Pani Ania też nie wiedziała, co się dzieje – zamurowało ją z wrażenia. Gdy odebrała nagrodę, z przeogromnym uśmiechem na ustach "nakrzyczała" na nas za to, że nie poszliśmy tam razem z nią. Prawie całą drogę do domu prześpiewaliśmy, dając upust naszej radości.

Mamy nadzieję, że, grając w Ostrołęce, będziemy się świetnie bawić. Możemy obiecać, że damy z siebie wszystko. Opłacało się tak dużo czasu poświęcić zabawie w teatr.

Trzymajcie za nas kciuki!

Autor: Teatr "NiepokĂłj"