2 kwietna 2005 roku godzina 21:37 – ta chwila wielu ludziom na całym świecie na zawsze utkwiła w pamięci. Dokładnie sześć lat temu na oczach milionów umierał Papież Jan Paweł II. Wydawało się wówczas, że czas stanął w miejscu, że wszystko tak nagle przestało się liczyć...

Były to chwile kiedy w magiczny niemal sposób ustawały spory i waśnie. Ludzie zjednoczeni w bólu stawali się dla siebie lepsi i wyrozumialsi. Panowała cisza, która w tamtych chwilach była bardziej wymowna niż jakiekolwiek słowa.
Deklarowaliśmy się jako pokolenie JPII, do którego chciał należeć niemal każdy. Ustawialiśmy znicze, odwiedzaliśmy kościoły, stawialiśmy pomniki - niejednemu ciekły szczere łzy.

Dziś, po sześciu latach nasuwa się pytanie: co pozostało z tamtego czasu? Czy lekcja jaką było  nas życie a potem naznaczona symbolami śmierć papieża Polaka została odpowiednio wykorzystana? Ile nam zostało z tej wielkiej ciszy, pustki i zamyślenia?

Warto wrócić dziś do tamtych chwil...