Sercem Wielkiego Pištku to krzyż. Krzyż Chrystusa, który dla każdego chrzeœcijanina jest nie tylko znakiem Jego męki i œmierci, lecz przede wszystkim symbolem zwycięstwa, zbawienia.

Zupełnie nagi ołtarz, otwarte i puste tabernakulum są symbolem odejścia Chrystusa i znakiem żałoby. Wielki Piątek jest inny niż wszystkie dni w roku liturgicznym. Na całym świecie w kościele katolickim nie zostanie odprawiona msza święta. Na liturgię Wielkiego Piątku składa się liturgia słowa, adoracja krzyża i komunia święta. Adoracja krzyża stanowi moment kulminacyjny wielkopiątkowego nabożeństwa. „Adoracja krzyża w Wielki Piątek jest to także bardzo ważny osobisty gest. Właściwie jest to wejście w komunię z Jezusem. To jest zasadniczy moment spotkania i komunii z Jezusem w tym tak istotnym dla Jego misji aspekcie, jaki jest urzeczywistniony w ukrzyżowaniu, tym podstawowym dla chrześcijaństwa wydarzeniu. Trwanie w postawie adoracji przed krzyżem ze świadomością własnego krzyża i z gotowością podejmowania go na wzór i mocą Ukrzyżowanego Zbawiciela jest w tej liturgii istotnym momentem. Jest to właściwy moment komunii, w którym człowiek adorujący krzyż oddaje się Bogu do dyspozycji, by swój krzyż, w łączności z krzyżem Jezusa widzieć jako narzędzie przeżycia własnego zbawienia.” – czytamy w liście księdza biskupa Zbigniewa Kiernikowskiego. 

Droga Krzyżowa Rzymska
Wielki Piątek to także rozpamiętywanie drogi krzyżowej Chrystusa. Tłumy  ludzi gromadzą się w świątyniach, na ulicach i placach, aby uczestniczyć w tym nabożeństwie. W naszych garwolińskich parafiach od lat podczas Triduum Paschalnego odprawiane jest nabożeństwo Drogi Krzyżowej Rzymskiej. To bardzo specyficzna modlitwa ofiarowywana w intencji zmarłych, szczególnie dusz w czyśćcu cierpiących. Specyficzna z wielu powodów. Przede wszystkim bardzo trudno odkryć jej genezę. Starsi mieszkańcy Garwolina Drogę Krzyżową Rzymską wiążą ściśle z postacią Michała Litkowskiego – kościelnego parafii pw. Przemienienia Pańskiego. Pan Michał słynął ze swojego zamiłowania do modlitwy, szczególnie modlitwy śpiewanej. Znał wiele pieśni i nabożeństw i zawsze bardzo chętnie gromadził się na modlitwie z innymi. O Michałku pisał nawet Miron Białoszewski w swoim pamiętniku. Trudno powiedzieć, czy był on autorem tego drogi krzyżowej, czy może współautorem, czy tylko przyniósł ją na nasze ziemie ze wschodnich terenów, skąd pochodził. Tekst nabożeństwa został napisany przez prostego człowieka, nie żadnego poetę. Wskazuje na to bardzo proste słownictwo, konstrukcje składniowe i stylistyka tekstu. Oprócz naszych lokalnych publikacji, często przepisywanych na maszynie, nie znajdziemy tego tekstu w książeczkach i popularnych śpiewnikach. Udało nam się go odnaleźć jedynie w „Śpiewniku kalwaryjskim” wydanym w 1984 roku w Kalwarii Zebrzydowskiej, ale zarówno w tekście jak i melodii są znaczne różnice. Tekst został mocno zredagowany, pozbawiony między innymi wyrażeń, które mogłyby być uznane za antysemickie. Jest też bardziej poetycki od tego śpiewanego w naszych parafiach. Nie ma też w tytule słowa określenia rzymska. Trudno powiedzieć, w którą stronę szła ewolucja, czy pan Michał dokonał zmian, stworzył coś na wzór zasłyszanego nabożeństwa, czy może autorzy śpiewnika dotarli do naszych podlaskich tradycji. Jedynie z całą pewnością można powiedzieć tylko, że Droga Krzyżowa Rzymska jest czymś wyjątkowym, innym,  niespotykanym i uznanym przez naszą lokalną społeczność.